همش در ذهنم این اواها می پیچد

که همه هر صبح در زندانی قفس گونه

به هم صبح بخیر می گفتیم

و یا انگاه که از عشقی نفرت گونه می گفتیم

حال انکه هر دو ان ها برایمان یکی بودند

ان زمان که خودمان بودیم و خودمان

و خدایی که انقدر بزرگ هست

که در قلبمان جای دارد

در زمانی که با کوکان پیر بازی می کردیم

و یا در بیداری می خوابیدیم

ساکن گونه اواز می خواندیم

اندوه هایمان را لبخند می زدیم

مرگ همانقدر که زندگی همانقدر

برایم بو دارند

ترس برایم شجاعت هست

من شعرهایم را ازین به بعد بر روی اب یا برگی زرد می نوسیم که او هم

روزگاری سبز بود.

و من رویاهایم را.با کابوس هایم در امیختم

تا این مرز لعنتی نباشد.

کور کردم تا شاید کورانه وار ببینم

خدا را صدا نمی زنم تا او مرا صدا بزند.

قداست هایم را به باد هدیه دادم

و مهربانی را سرشت خویش کردم

شاید رسم مهرورزی مرا مست کند

تا دیگر زندگی نکنم

یا جور دیگر زندگی کنم.

من می خواهم پرواز کنم

اری .پرواز می کنم.

من پرنده ام.

من طبیعتم.

من مانیم.

گذشته را من منهدم می کنم.

اینده را خشت به خشت می سازم تا بوی سیب دهد

و حالم را به زیبایی روح رقاص ها نفس می کشم.

تا بگویم زمان معنا ندارد.

من معنا دارم

ما معنا داریم

زمزمه تازگی دارم

تازگی به تازگیییییی خدا.